فراغ

ما که هم خون هم هستیم چرا از همدیگه دوریم

تو سکوت سخت مطلق دستای همو می جوریم

همه ی حس من اینه توی این اتاق تنها

زیر یک سقف حصیری برسیم به آرزو ها

ما که از جنس بلوریم بارونیم از پشت شیشه

قطره قطره های اشکیم که هیچ وقت تموم نمی شه

من وتو تنها ترینم اینو هم خدا می دونه

تو فراغ سخت غربت کسی نیست شعری بخونه

وقتی که دلم می گیره بوی تو پر می شه هر جا

به هوای با تو بودن می رسم تا عرش اعلا

چه سکوت سختی داره قصه ی داغ جدایی

من اسیر خنده هاتم نمی دونم تو کجایی ؟

چون شقایق گل عاشق یاد تو همیشه بامه

قطره قطره های اشکهام همیشه رو گونه هامه

عطر آوازه ترانه مثل حرفای نگفته است

خنده های دلنشینت چون گل تازه شکفته است

مثل سایه مثل آفتاب مثل آن کوه بلندی

مثل مجنون مثل فرهاد با نگات کوهها رو کندی

دل مانی مثل شیشه است تاب دوری تو نداره

مثل شمع تا صبح می سوزه می دونم فایده نداره

                                    1390/9/15 اهواز

                                                وصيت نامه

الا اي عشق من كز روي ياري

قدم بر گور من چون مي گذاري

بدان ماني در اينجا خفته آرام

دلش غمگين نبرد از زندگي كام

بگوئيد تا دم مرگ يادتان بود

چو بلبل هم نوايي تارتان بود

تمام لحظه ها با ياد ياران

چو ابر نو بهار باريده باران

اگر جسمم گذاريد زير اين خاك

چو فرهادم و با اين سينه ي چاك

اگر ماني از اين دنيا سفر كرد

به وقت مرگ دنيا را خبر كرد

                                              1390/08/10

                                                  اهواز

                           درد دل تنهايي

ما كه هم خون هم هستيم چرا از همديگه دوريم

تو سكوت سخت مطلق دستاي همو مي جوريم

همه ي حس من اينه توي اين اتاق تنها

زير يك سقف حصيري برسيم به آرزوها

ما هم از جنس بلوريم بارونيم از پشت شيشه

قطره قطره هاي اشكيم كه هيچ وقت تموم نميشه

من و تو تنها ترينيم اينو هم خدا ميدونيه 

تو فراغ سخت غربت كسي نيست شعري بخونه

وقتي كه دلم مي گيره بوي تو پر مي شه هرجا

به هواي با تو بودن مي رسم تا عرش اعلا

چه سكوت سختي داره قصه داغ جدايي

من اسير خنده ي تو نمي دونم كي مي آيي

چون شقايق گل عاشق ياد تو هميشه بامه

قطره قطره هاي اشكهام هميشه رو گونه هامه

عطر آوازه ترانه مثل حرفاي نگفته است 

خنده هاي دل نشينت چون گل تازه شكفته است 

مثل سايه مثل آفتاب مثل آن كوه بلندي

مثل مجنون مثل فرهاد با نگات كوه ها رو كندي

دل ماني مثل شيشه است تاب دوري تو نداره

مثل شمع تا صبح مي سوزم مي دونم فايده نداره

                              90/7/26 اهواز

                                        سنگ خارا

کوه اگر بجای من بود

با غم درونم

در خود فرو می ریخت

و با سنگهای

ریز و درشت

از درون منفجر می گردید .

رسوخ به درون من

مثل برکه آبی

که برای رسیدن

به بستر رودخانه

دل سنگ خارا را

می شکافد .

این همه سال

بدنبال رخنه ای

روز وشب نداشتم

وفریادم

در دل شب های تیره وتار

در هیاهوی این شهر غریب

وبی احساس

گم شد .

یکی هم که پیدا شد

تا زخمه ای بر تار شکسته ام

بزند

چنان دل غمبارش

در هیاهوی اطرافش

و قید و بند های

ریز و درشت

سرگردان ماند.

و مجال فکر کردن

از او سلب شد.

خدایا

نه محرمی

نه همدمی

غم دل با که توان گفت .

چینی بند زن

هم نتوانست

این چینی صد تکه شده

قلبم را

چون پازول

رنگ واررنگ

به ترنم سر انگشتانی

نوازشگر باشد

و مرهمی بر قلب داغدارم

باشد .

می شود به صدایی

به لمس سر انگشتانی

در کوچه پس کوچه های

آشنای این شهر

دل صد پاره ام را

به آرامشی

که در جستجویش

سالهای نه چندان دور

به هوایش

ریه های پر از دود سیگار

را سپری می کرد

تاب بیاورد.

احساسی

که در پنهانی به هوایش

پرپر می زدم

به لانه ای

به آشیانه ای

دردل کویر این دشت سوزان

در سرزمین تحفدیده

در کنار مزار مادرم

به خواب ابدی

چشم از این جهان

فرو بندم ...

                                       1390/03/26

                                           اهواز

در سراشيبي و پيچ و خم

جاده گم مي شوم

خسته از دل مرده گي هاي مدام

حاصل عمرم هدر رفت

آنچه را نمي خواستم

سكوت بهترين گواه من بود.

سالهاي بي خبري

دربدري ها

و لذتي كه هيچ گاه

به واقعيت نه پيوست

و تن پوشي 

كه هيچ وقت 

بر تن عريانم برازنده نبود .

از من چه مي پرسي ؟

به كدام لحظه از

زمان تعلق داشتم

و در جستجوي

كدام لحظه

سرگردان و پر از

وسوسه هاي

رنگارنگ غوطه ور

بودم.

مرا با يك شناسنامه

بشناس

و بوي غربتي

كه به درازاي يك قرن

به فراموشي

سپرده و

نگاه هاي دزدانه اي

كه از شكاف سنگ هاي

ديوار هاي گلي

مرا به تفكر وا مي دارد.

                       1390/02/24

                          اهواز 

                                                                                                                                                           دل مردگها

چنان بي تاب تو هستم

كه چشمانم به در مانده

نگاه انتظار آلوده ام

صبر و قرارم را ربوده

دلي غمگين

سرشكي از چشمان من جاري است .

دلم يك لحظه از ياد تو

غافل نيست

چو نيلوفر به پاي تو

مي پيچم

التماست مي كنم

اي همدمم

در كنارم باش

بي تو زندگي سخت است .

بيا تا ببيني

هجر تو چگونه

مرا از پاي در آورده

نه تاب دوريت دارم

نه شوق بي تو ماندن

اشك در چشمان من

حلقه زده اكنون .

تو ميداني

وجودم پر ز احساس

نام توست ؟

تو قبله  گاه

تو آمالم

كعبه ام هستي

به دور تو طواف

عشق واجب مي شود

نمازم پر ز  راز چشم مست

توست .

قنوتم

ديدن چشمان

عاشق پيشه ات

و روشن مي نمايد

كلبه ي شب هاي تار من

تنم خسته

دلم رنجور

وجودم غرق

در  آيينه  ي

رخسار تو

تا صبح

بيدار است .

                                                                                                                                    11/12/89 اهواز

مرا بخاطر بسپار

اي همدم شب هاي تنهائي ام

كه لحظه هاي با تو 

همه ي احساس من است

و خطاي من 

گناهش 

دوست داشتن توست.

مرا بخاطر داشته باش

و بيا و ببين

كه در آتش تنهائي 

چگونه مي سوزم ؟

بيا و ببين

چون شمع

پروانه وار در آتشم.

اندك اندك مي سوزم

و به اين سوختن

دل خوشم

اي همدم

زندگيم.

بيا دمي در كنار من

بيا ببين روزگار من

چون آه سركشم

و چون لهيب 

شرر وار

در رقص و آتشم

مي سوزم 

و مي سازم 

شايد بهار 

فرا رسد...

                               1389/11/30

                                   اهواز

ز راهدار زیبا حکایت کنم          به دفتر نویسم روایت کنم

زچارلنگ باشد نیاکان من         که با بختیاری است پیمان من

در این ده بسی مردمان دلیر     که بودند در رزم چون نره شیر

دلیرانه زین خطه برخاستند       بسی انجمن ها بیاراستند

بهر جا که شد بختیاری بجنگ    نکردند از مهر ویاری درنگ

ندیدی تو این خطه راهدار         بهشت برین است به فصل بهار

براین کوهساران خرم سرشت   نسیمی بیاید زباغ بهشت

همه دکترند و مهندس بکار        که باشد براین ایل ما افتخار

بخواهم من از ذات پروردگار        که خرم بماند بسی راهدار

که مانی بنامش بود مفتخر         ببالد براین زادگاه هنر

                               بهمن ماه 1367 راهدار

                                تحول در زمان

در خزان پائيز

صداي زوزه باد

و شكستن و خرد شدن

در زير كفش هاي عابران سرگردان

باز گشت به اصل

هويت گم شده .

كودك بازي گوش ديروز

امروز مردي است قوي بنيه

چنان يال و كوپالي

و سر شانه هاي ستبر

زلفان شانه زده

و كفش هاي واكس خورده ي براق

چشمان نافذ

و عاشق پيشه اش

به دنبال كدامين زوج

چينين شتابان .

نقش خيال ترا

در چشمان كم فروغ

از پشت عينك نمره سه

چگونه مي توان ديد ؟

جواني و شادابي ترا

به وضوح .

صداي مردانه ات

ديگر رگه هاي نو جواني را

فراموش كرده

و طنين آن

دل هر جنس مخالف را

به لرزه در مي آورد

به هوش باش

در گرداب حوادث

غرق نگردي ...

                                                اهواز ۱۲/۹/۸۹

زیر باران

آسمان آبی

به که  می نگری؟

ای بی خبر از حال و هوای من .

نفسم تویی

به هوای تو خوشم

چشم من

در چشمانت

به خیال تو

به هوای تو

به سر انگشت بلورین

دل من تاب ندارد.

به خم گیسوی

افشانت

جا خوش کرده

ای همه هستی من

نای و نوای دل من

تو بمان ...

                         ۲۴/۷/۸۹ اهواز