ذوق شعر گفتن چه زوددر من کشته شد

در دباری که بجای واژگان

از کوخ پذیزای توخواهند بود

در عصری که صفت شاگردی

در قبال تملق گویی استاد

امر بدیعی خواهد بود.

احساس گفتن

واحساس بیان زیبایی ها

در من کشته شد

در دیاری که صداقت و وفا داری

ابزار بی محتوای

کج اندیشان

ودوست تبدیل

به کالایی قابل خرید وفروش می گردد.

بیان صداقت راستی و مردمداری

در من شاعر کشته شد

در دیاری که قداست  والای انسانی

در چند حبه قرص ترک اعتیاد

قابل معامله خواهند بود

ودست رفاقت وارادت

تبدیل به کینه ورزی دشمن ستیزی می شود.

دیگر از عاشق شدن وعشق ورزیدن

در قاموس من شاعر کشته می شود

در دیاری که تندیس عشق شاگرد

نسبت به استاد خویش

بوی گل خرزهره می دهد

ونفاق دشمنی واقعیت های

علنی از احساس را به نمایش می گذارد.

دیگر از خودم هم خسته شدم

در دیاری که ریا ودروغ

ماسک های گوناگون و رنگینی

که هر کدام در جا جای برخورد

افکار واندیشه ها

بر چهره ها نمایان می شود

و رفاقت در گرو

دادن هدایا ی متنوع

ارزشمند می گردد.

خسته شدم از این همه

نامردمی ها

کج اندیشی های دروغ

که تندیس را

در میدان پر هیاهوی احساس

باید به زیر کشید. 

                                                                               ۱۵/۵/۸۸ اهواز

مغرور چون کوه

سرکش چون امواج دریا

نافذ چون چشمان عقاب

ترد وشکننده چون جام شراب

عاشق چون ليلي

ساده چون آب

سوزنده چون آتش

ملتهب چون گدازه هاي آتش فشان

و در يك كلام

دلدار هميشگي من

قلب طپنده اي

كه زندگي بدون حضور او

غير ممكن خواهد بود.

                                   ۲۸/۶/۸۸ اهواز

به تلنگری دلم شکست

خیال روی تو

آیینه جان من است

عذاب از گناه ناکرده

وتشویش از افکار پریشان

این چه لذتی است

که می خواهی اشک مرا در بیاوری ؟

نه این دیگر دست تو نیست

چون دلم در گرو چشم های توست

و بي تاب لحظه هاي تو اند

امروز نگاهت عاشقانه  با من گفت

زحمت ديدار من

در كنار آب جويي

راه ياب درياها خواهد شد

و من به تو مي پيوندم

تا به اقيانوس آرام

و بي دغدغه زندگيمان برسيم.

چشمانت پر از اشكي است

و ناوك مژگانت

چون شيرواني اتاق

خيال وهواي احساس مان است.

آنچه مرا به زندگي پراز فراز ونشيب

اميدوار مي سازد

دستان پر از مهر و عاطفه ي

توست

كه من عاشق بوسيدنشان هستم.

                                        ۲۸/۰۳/۸۸ اهواز 

خواب کوتاه

لحظه های نفس گیر

دست ها در اندوه خواهش های دست نیافتنی

و ویرانهای حسرت کش

لحظه ای از واقیعیت های دور

آنچه بغض و ناله های مرا

ترد وشکننده کرده است

از هجاهای بر باد نشسته وتهی از احساس هوا .

پشت تقدیر

در نهانخانه باغ بی پرستو

وتکرار پوسیدن افکار

لجبازی های ضربان قلب

در فکر ماندن وتفکر در خیال واژه ها.

احساس قل قل شریان خون در رگهایم

بوی مرگ از هم بستری

بدون حضور معشوق

بوی ترا می توان از چند صد متری تشخیص داد .

بوی گل خیس باران خورده

بوی احساس غریبی از نبودنت

شاید با پرستوها

دوباره بار گردم. 

                                                  ۱۸/۱/۱۳۸۸ اهواز ساعت

                                                         بامداد  

تفنگ خالی از تیر

خیال مرا شلیک می کند

واز همين روست

كه لالايي هاي مادرم

در ذهنم مجسم مي شود.

مرهم به دست زخم خورده

مجروحي كه نهايت اروند را

چه سخاوتمندانه

پلاك شناسايي اش را

به نخل هاي سربريده پيشكش مي كند .

عواطفم را در چمدانم

جا گذاشتم

وقتي باز مي گردم

ديگر دير شده است .

                                                      ۱۸/۱/۸۸ اهواز

چه خلوتکده ای در این صحرای برهوت

و چشمه هاي گل آلوده

از بيم روشني آفتاب نيم روزي

سرو خميده شد از غم ياران خفته در

راهروهايي سرد ونمور.

چه خبر از نوشتن

در سطوري كه معنا خسوف در دايره كسوف گم شد

وقلمي كه در مرگ مركب گريست.

ديگر لازم نيست

بنويسي و بخواني

زيرا انهدام جهل در پشت شمشادهاي خفته

وتركش موج در پهناي اين درياي مواج

فكر مي كني هذيان مي گويم.

باورهايم را در خود كشته ام

توي تصوير هاي جواني ام

سكوت و افسوس هاي مكرر

گل واژه هاي شعرم را در قفس قناري هايم به وديعه گذاشتم.

فردا خستگي هفته را

با ديدن نگاتيو هاي رشته كوههاي زاگرس

با ابر هاي خسته از بارش باران

در پرده پرتره چشمانت خواهم ديد.

فاصله ي بين انگشتان

روزانه است به پنچره كوچك باغ

تا در اين سكوت خود را باز يابم

و كنكاشي كه معادل  هفتاد ودو بار

ضربان قلب كوچكي كه آرامش

برايش يك روياست. 

                                                                ۱۵/۱/۸۸ اهواز

مانی بختیاری یک ساله شد

روز دوم فروردین ۸۸ مصادف بود با دومین جشنواره ی شعر بنه وار رهدار که با شرکت مردمان عاشق وصمیمی در زیر آفتاب مهربان بهاری  برگزار گردید

حضور دوستان و علاقمندان زیادی در این جشنواره باعث انبساط خاطر شد

خصوصن آهرمز علی پور و آ البرز خواجه برج سفیدی مدیر محترم امورمالی

شرکت نفت اروندان وآقای دکتر اردشیر صالح پور که با سخنرانی وتجلیل از

دست اندرکاران جشنواره خستگی را از تن مانم در ربود همچنین از برادر

خوبم آقای مهندس محمد کیانی هنرمند عکاس وشاعرمان نیز زینت بخش

محفل مان بود .آنچه در این جشنواره گذشت بیان تاثیر عشق و دلدادگی

دوستانی بود که تمام هم وغم خود را مصروف بهتر برگزاری جشنواره

کردتد که در اینجا از زحمات همه ی دوستان در برگزاری جشنواره کمال

تشکر و امتنان را دارم. به امید برگزاری بهتر برنامه ها.

                                                      خاک پای همه ی

                                                       ایران دوستان

                                                       نوذر داودی

                                                       ۵/۱/۱۳۸۸ روستای

                                                         رهدار

از صمیم دل شاد باش وتبریک می گویم.

برای همه عزیزانم تندرستی  شادکامی  ومناعت طبع

آرزومندم

خاک پای همه شما نوذر داودی از شهرستان اهواز

استان زرخیز خوزستان.۲۶/۱۲/۱۳۸۷ 

در پناه باد

مي برد آشيان

شاخسار به شكسته ي درخت

لانه ي بي حصار پرنده

و تابش سوزان آفتاب

به چه مي انديشي !؟

رنگين كمان آسمان لاجورد

و پهناي بي كران دريا

سكوت پر ز ابهام

مردي خسته از

كندن علف هاي هرز

چه فرقي مي كند

قدم زدن در كنار ساحل

يا تماشاي آتش گرفتن

جنگل!

چه خوش باورند آدمها.

تبر بر تنه ي درخت خسته وپير

شعله و گرماي شومينه

صندلي خالي از مسافر

و تن پوش خيس

از شرجي بي امان گرما

وحكايت مسافر

خسته از سفر....

                                              ۱۳۸۷/۱۱/۲۵ اهواز